WIELCY KRESOWIACY - EUZEBIUSZ SŁOWACKI
14 GRUDNIA 1772 ROKU W PODHORCACH W POWIECIE ZŁOCZOWSKIM WOJ. TARNOPOLSKIM URODZIŁ SIĘ EUZEBIUSZ SŁOWACKI, HISTORYK I TEORETYK LITERATURY, DRAMATOPISARZ, OJCIEC JULIUSZA SŁOWACKIEGO
Był najstarszym synem Jakuba, zarządcy dóbr Rzewuskich w Podhorcach i Małgorzaty z Zeydlerów. Miał sześcioro rodzeństwa.
Około roku 1780 Jakub z żoną i dziećmi przeniósł się w okolice Dubna na Wołyniu. Euzebiusz kształcił się w Krzemieńcu. Początkowo pracował jako geometra królewski, a od 1800 roku był nauczycielem domowym. Wtedy otrzymał posadę nauczyciela domowego u Józefa Poniatowskiego w Tuhańczy powiecie kaniowskim. Tam też poznał Tadeusza Czackiego, założyciela Liceum Krzemienieckiego. Czacki ściągnął Słowackiego do liceum, gdzie w latach 1806–1811 pracował jako nauczyciel wymowy i poezji.
W 1808 roku poślubił Salomeę z Januszewskich, z którą miał syna Juliusza. W rok po ślubie Słowaccy przeprowadzili się do Krzemieńca.
W 1811 roku Słowacki wygrał konkurs i objął Katedrę Wymowy i Poezji na Cesarskim Uniwersytecie Wileńskim, gdzie wykładał tam do swej śmierci w 1814 roku. W latach 1812–1814 był redaktorem „Kuriera Litewskiego”. Jest autorem prac związanych z teorią klasycyzmu. Z ważniejszych dzieł można wymienić: tragedię klasycystyczna w 5 aktach, „Wanda”; „O sztuce dobrego pisania w języku polskim”; „Oda na obchód uroczysty dnia 15 sierpnia 1812 roku w Wilnie”, „Mendog, król litewski. Tragedia w 5 aktach”.
Euzebiusz Słowacki zmarł 10 listopada 1814 roku na gruźlicę. Pochowany został na cmentarzu Na Rossie w Wilnie.
Fot: Józef Pitschmann, domena publiczn