Kobiety z Kresów - JADWIGA FALKOWSKA

Kobieta niezłomna, harcerką, żołnierzem, entuzjastką sportu i zapaloną taterniczką, trenowała skok wzwyż. Jedna z współtwórczyń harcerstwa polskiego. Swe życie poświeciła Ojczyźnie.

Była córką aptekarza Stanisława Leontyny z Kraszewskich. Uczęszczała do rosyjskiego Twerskiego Maryjnego Gimnazjum Żeńskiego. Jako gimnazjalistka była współorganizatorką koła polskiego. W gimnazjum działała w amatorskim teatrze. Po maturze rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Tu rozpoczęła się jej przygoda z skautingiem żeńskim. Przerwała studia i podjęła pracę jak nauczycielka rozpoczynając w 1911 roku organizację dziewczęcych drużyn skautowych w Małopolsce. Wstąpiła do Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, oraz do tajnej organizacji Armia Polska, gdzie ukończyła kurs podoficerski. Nawiązała współpracę z: twórcami harcerstwa Andrzejem Małkowskim, Olgą Drahonowską i Emilią Czechowiczówną. Wspólnie z nimi opracowała cele i metody pracy żeńskich drużyn skautowych, W 1912 roku przejęła po Drahonowskiej drużynę harcerską im. Emilii Plater. Od 1913 roku kontynuowała studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1915 roku wyjechała na dalsze studia do Moskwy. Organizowała tam polskie drużyny skautingu. W 1918 roku wraz z matką i siostrą wróciła do Polski. W Warszawie zdała końcowe egzaminy na Uniwersytecie Warszawskim. Weszła w skład pierwszego Naczelnictwa ZHP i Naczelnej Rady Harcerskiej. Dwukrotnie była komendantką Chorągwi Warszawskiej Harcerek. Jednocześnie pracowała jako asystent na Politechnice Warszawskiej i uczyła w szkołach wieczorowych. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, wstąpiła do II Harcerskiej Czołówki Sanitarnej „Czujka”, zorganizowanej przez Pogotowie Wojenne Harcerek. W 1920 roku wyjechała do Wilna, gdzie pracowała jako asystent przy katedrze fizyki na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Wraz z Olgą Małkowską uczestniczyła w Anglii w międzynarodowych konferencjach skautek w 1922 roku Cambridge i w 1924 roku Foxlease k. Lyndhurst. W 1925 roku powróciła do Warszawy. Została asystentem na Politechnice Warszawskiej i wykładała fizykę w szkole w Wyszkowie. Następnie pracowała w Seminarium Nauczycielskim w Bodzentynie. Była komendantką II Ogólnopolskiego Złotek Harcerek. Do harcerstwa żeńskiego wprowadziła gry i biegi. W 1928 roku wyjechała na Wołyń do Krzemieńca, gdzie przez dziesięć lat pracowała jako nauczycielka fizyki w Liceum Krzemienieckim. W 1938 wróciła do Warszawy, aby podjąć studia z dziedziny pedagogiki i psychologii. Po wybuchu wojny we wrześniu1939 roku pełniła służbę w szpitalach warszawskich. Ponownie została komendantką Chorągwi Warszawskiej i zarazem komendantką Pogotowia Wojennego Harcerek. Działała w konspiracji w Armii Krajowej. Prowadziła pierwszy okupacyjny kurs podharcmistrzowski „Stare Miasto”. Współorganizowała tajne seminaria pedagogiczne. W 1942 roku objęła stanowisko zastępczyni szefa Wojskowej Służby Kobiet Armii Krajowej. Wybuch powstania zastał ją na Ochocie.
Jadwiga Falkowska Zginęła 7 sierpnia 1944 roku. Początkowo została pochowana na podwórku domu, potem wraz z innymi pomordowanymi w Alei Niepodległości. W październiku 1945 prochy jej przeniesiono na Cmentarz Wojskowy na Powązkach. Spoczywa w Alei Zasłużonych.

Fot- Bartek Szumyk – domena publiczna. Autor nie został podany w rozpoznawalny automatycznie sposób. Założono, że to Szumyk.