WIELCY KRESOWIACY - JÓZEF CZECHOWICZ
JÓZEF CZECHOWICZ – POETA I PISARZ AWANGARDOWY 20-LECIA MIĘDZYWOJENNEGO, JEDEN ZAŁOŻYCIELI GRUPY POETYCKIEJ „REFLEKTOR”. BYŁ M.IN. NAUCZYCIELEM W SŁOBÓDCE NA WILEŃSZCZYŹNIE I WE WŁODZIMIERZU WOŁYŃSKIM.
Józef Czechowicz urodził się 15 marca 1903 roku w Lublinie, 9 WRZESNIA 1939 ROKU W LUBLINIE ZGINĄŁ
Należał do młodego pokolenia międzywojennego, skupionego wokół poetyckiej grupy „Reflektor”, której był współzałożycielem. Był patriotą, wielkim talentem poetyckim, a zarazem osobowością tragiczna
Józef Czechowicz urodził się 15 marca 1903 roku w Lublinie. Był synem Pawła i Małgorzaty z Sułków. Miał siostrę Katarzynę i braci Stanisława i Jana. Dzieciństwo spędził w Lublinie. Na wakacje wyjeżdżał z rodzeństwem do Młynek k. Puław, rodzinnej wsi matki. Tu zafascynował się folklorem. Ojciec był woźnym w Banku Handlowym, zmarł kiedy Józef miał dwanaście lat. Matka Małgorzata przejęła pracę po mężu. W domu było ciężko. Józef w 1913 roku podjął naukę w rosyjskiej szkole. Językiem nauczania był rosyjski. Wieczorem Małgorzata uczyła dziecin pisać i czytać po Polsku. W 1915 roku Lublin zajęli Austriacy. Do szkół wrócił język polski. Józef rozpoczął naukę w Szkole Męskiej, którą ukończył z wyróżnieniem w 1917 roku. Kontynuował naukę w czteroletnim Seminarium Nauczycielskim.
W wieku 17 lat, w 1920 roku jak wielu młodych ludzi przerwał szkołę i jako ochotnik wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Józef walczył na froncie litewsko-białoruskim w 4 pułku piechoty Legionów. Dowódcą kompani w był Stanisław Wójcik, właściciel drukarni Udziałowa w Lublinie, w której po wojnie ukazywały się wiersze poety. Po trzech miesiącach wrócił do szkoły, którą ukończył rok później. Uczęszczał na Wyższy Kurs Nauczycielski w Lublinie. Następnie podjął i ukończył studia w Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Pracował jako nauczyciel we wsi Słobódka na Wileńszczyźnie, w Marianówce-Smolanach koło Włodzimierza Wołyńskiego, we Włodzimierzu Wołyńskim i Lublinie, gdzie został kierownikiem szkoły specjalnej. W 1923 roku współtworzył z literatami Józefem Czechowiczem, Konradem Bielskim, Wacławem Gralewskim, Stanisławem Grędzińskim, Czesławem Bobrowskim czasopismo literackiego „Reflektor”. Tu zadebiutował utworem „Opowieść o papierowej koronie”. Pierwszy tomik „Kamień” ukazał się drukiem w 1927 roku. Poeta został wkrótce doceniony i w 1930 roku otrzymał stypendium do Francji.
Po powrocie do kraju redagował dodatek literacki do „Ziemi Lubelskiej”. Następnie od 1 stycznia 1932 do 11 maja 1932 roku wydawał własny dziennik pt. „Kurier Lubelski”. W maju 1932 wraz z Franciszką Arnsztajnową założył Lubelski Związek Literatów. W następnym roku przeprowadził się do Warszawy. Redagował czasopisma dla dzieci „Płomyk” i „Płomyczek”, współpracował z pismami warszawskimi. Podjął też pracę w dziale literackim Polskiego Radia. W latach 1938–1939 wydawał kwartalnik „Pióro”. Po wybuchu wojny powrócił do Lublina.
Zginął tragicznie podczas bombardowania 9 września 1939 roku w pobliżu domu rodzinnego. Spoczywa na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.