WIELCY KRESOWIACY - MICHAŁ CZARTORYSKI
MICHAŁ CZARTORYSKI – BŁOGOSŁAWIONY, KSIĄŻĘ, DOMINIKANIN, OBROŃCA LWOWA W CZASIE WOJNY POLSKO UKRAIŃSKIEJ 1918-1919 DOMINIKANIN, KAPELAN AK, MAJOR.
URODZIŁ SIĘ19 LUTEGO 1897 ROKU A ZGINĄŁ 6 WRZEŚNIA 1944 ROKU W POWSTANIU WARSZAWSKIM.
Był potomkiem jednego z najsłynniejszych rodów książęcych. Michał Czartoryski urodził się 19 lutego 1897 w Pełkiniach na Podkarpaciu. Był synem Witolda i Jadwigi z domu Dzieduszyckiej herbu Sas córki Włodzimierza Dzieduszyckiego. W wieku trzech lat Jan ciężką zachorował na szkarlatynę. Pobierał nauki w prywatnej szkole “Ognisko” prowadzonej przez ks. Jana Gralewskiego w Starej Wsi pod Warszawą. Maturę uzyskał w Krakowie. Rozpoczął studia techniczne na Politechnice Lwowskiej, gdzie uzyskał tytuł inżyniera architekta. Za męstwo w obronie Lwowa, otrzymał Krzyż Walecznych. Następnie został wysłany przez władze wojskowe na Górny Śląsk gdzie brał udział w plebiscycie. W 1921 roku we Lwowie był jednym z założycieli katolickiego stowarzyszenia młodzieży “Odrodzenie”. Regularnie uczestniczył rekolekcji zamkniętych organizowanych przez stowarzyszenie.
W 1924 roku odbył rekolekcje w klasztorze redemptorystów w Krakowie pod kierunkiem o. Bernarda Łubieńskiego. W 1926 roku podróżował po Francji i Belgii. W 1927 roku wstąpił w Krakowie do dominikanów, gdzie przyjął imię Michał. Świecenia kapłańskie otrzymał 20 grudnia 1931 roku w Jarosławiu. Był wychowawcą studentów, mistrzem nowicjatu. Jako architekt, służył pomocą w budowie klasztoru dominikańskiego w Warszawie na Służewie.
Podczas wojny został kapelanem Armii Krajowej. Walczył w powstaniu warszawskim, zostając z rannymi do końca.
Został rozstrzelany przez Niemców w szpitalu powstańczym 6 września 1944 roku. Wywleczone z piwnicy ciała spalono na pobliskiej barykadzie. Rok później przeprowadzono ekshumację, w celu przeniesienia ich do wspólnego grobu dla powstańców. Ciała ojca Michała Czartoryskiego jednak nie zidentyfikowano.
Fot: źródło: dominikanie.pl
