SPOTKANIE ZE SŁOWEM – 332/365 – PRZEMIENIANIE – (Łk 21,29-33)
Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”.
Przyszła jesień i żołędzie spadały z drzewa. Potem przyszły dziki, ryły w ziemi i zjadały je ze smakiem. Mały żołądź bardzo się bał dzików. Tak bardzo chciał przeżyć. W końcu został przysypany ziemią. Teraz lękał się ciemności. Pomału obumierał. Myślał „już nie zobaczę więcej słońca, nie usłyszę ptaków”. Wiosną żołądź wypuścił korzenie. Pojawiły się pierwsze listki. I znów zobaczył słońce i usłyszał śpiew ptaków.
W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść: „Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”.
Przemijanie jest częścią naszego życia. Rodzimy się i umieramy i tego nie zmienimy. Jezus pragnie naszego dobra. Mówi „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”. Pozwólmy się pokochać Jezusowi i sami kochać innych. Możemy obumrzeć i zakwitnąć na nowo. Powstać z martwych do życia, na zawsze.
Chryste, który zwyciężyłeś śmierć i powstałeś z martwych, proszę, abym i ja żył łaską Twojego zmartwychwstania.
Fot: Oktay Köseoğlu
______________________________________________________________________________
Ewangelia (Łk 21, 29-33)
Przypowieść o drzewie figowym
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść: «Spójrzcie na figowiec i na wszystkie drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wszystkie wydarzenia, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie.
Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą».