24 lutego 303 roku - tragiczna data w historii chrześcijaństwa
W czwartym wieku naszej ery wierzący w Jezusa Chrystusa zostali wystawieni na wielką próbę na terenie Cesarstwa Rzymskiego. 24 lutego 303 roku cesarz Dioklecjan wydał pierwszy edykt, który zapoczątkował wielkie prześladowania chrześcijan.
Kilka milionów chrześcijan
Tereny, które w IV wieku należały do Cesarstwa Rzymskiego obejmowały znaczną część powierzchni współczesnej Europy (oprócz Włoch, obecna Francja, Belgia, zachodnie i południowe Niemcy, Austria, Węgry, Serbia, Bułgaria), a także północną Afrykę (obecna Tunezja, Algieria, Maroko, Libia, Egipt). Historycy szacują, że około 300 roku na tych terenach żyło wówczas od pięciu do siedmiu milionów wyznawców Chrystusa.
Czas wielkich prześladowań
24 lutego 303 roku cesarz Dioklecjan wydał pierwszy z trzech edyktów, który stanowił początek zwalczania Kościoła. Atak na wspólnoty chrześcijańskie rozpoczął się już zaś dzień wcześniej, gdy żołnierze armii zniszczyli kościół w Nikomedii. Dokument wydany przez władcę Cesarstwa Rzymskiego nakazł burzenie kościołów oraz palenie świętych ksiąg, a także pozbawienie stanowisk chrześcijan, którzy sprawowali urzędy publiczne. Takich sankcji nie było nigdy wcześniej w prawodawstwie rzymskim.
Drugi edykt władcy, wydany latem 303 roku, nakazywał uwięzienie kapłanów chrześcijańskich, a jesienią tego samego roku roku trzeci dokument pozwalał na uwolnienie odstępców od chrześcijaństwa, ale nakazywał stosowanie tortur wobec opornych osób wierzących.
Te trzy edykty doprowadziły do jednego z najkrwawszych okresów w dziejach prześladowań chrześcijan.
Niełatwa historia
Wielkie prześladowania zakończył następca Dioklecjana na cesarskim tronie, czyli Galeriusz. 30 kwietnia 311 roku wydał on edykt tolerancyjny. Jednak jeszcze kilkadziesiąt lat chrześcijanie w Cesarstwie Rzymskim w różnych okresach doświadczali cierpienia ze strony różnych władców. Dopiero w 392 roku cesarz Teozjusz Wielki wydał edykt ustanawiający chrześcijaństwo religią państwową.
