Tak chrześcijaństwo stało się religią państwową Cesarstwa Rzymskiego
To bardzo ważna data w historii chrześcijaństwa, ale i punkt zwrotny w dziejach Imperium Rzymskiego. 27 lutego 380 roku cesarz Teodozjusz I Wielki wydał edykt tesaloński. Dokument ten, zaprezentowany w Thessalonikach (obecne greckie Saloniki), ustanowił chrześcijaństwo trynitarne religią państwową. Inne odłamy chrześcijańskie, jak choćby arianizm były uznawane za herezję i ścigane jako przestępstwo państwowe.
Katolicyzm jako religia całego imperium
Przyjęty przed końcem IV wieku n.e. edykt tesaloński miał ogromne znaczenie, nie tylko dla wyznawców katolicyzmu, ale też innych grup religijnych oraz etnicznych, które zamieszkiwały na terytorium Cesarstwa Rzymskiego. Za sprawą ogłoszonego w 380 roku dokumentu przede wszystkim ustanowiono chrześcijaństwo religią państwową dla całego imperium. Rok później natomiast pozbawiono biskupów heretyckich ich siedzib i przekazano je wspólnotom katolickim. Inną decyzją władz imperium było usunięcie z urzędów osób, które nie były wierzącymi katolikami, a także zabroniono im oddawania czci pogańskim bogom.
Jak pisał cesarz Teodozjusz I Wielki: „... Nakazałem, żeby ten tylko, kto przestrzega tego prawa, mógł przybrać imię katolika, a wszyscy inni jako nierozumni i szaleni byli napiętnowani hańbą nauki heretyckiej. Winni oni spodziewać się przede wszystkim pomsty Bożej, a następnie naszej kary stosownie do decyzji, którą powzięliśmy z natchnienia niebieskiego".
Imperator wydając edykt tesaloński ukazał nie tylko przywiązanie do wiary katolickiej, ale i w wyraźny sposób uznał wyższość Boga nad cesarzem. We wcześniejszych latach, od czasów Dioklecjana, władcy Cesarstwa Rzymskiego tytułowali się mianem „Dominus et Deus", czyli Pan i Bóg.
Wiara coraz powszechniejsza
Katolicyzm miał także duży wpływ na elity ówczesnego imperium. W 381 roku podczas soboru w Konstantynopolu przyjęto credo wiary katolickiej, które nakazano respektować na terenie Cesarstwa Rzymskiego.
W 395 roku władca Teodozjusz I Wielki ogłosił podział Cesarstwa Rzymskiego na część Zachodnią i Wschodnią. Była to decyzja, która w kolejnych wiekach przyczyniła się do podziału chrześcijaństwa na dwa odłamy.
