WIELCY KRESOWIACY - BOLESŁAW TWARDOWSKI

Był bratem stryjecznym znanego filozofa Kazimierza Twardowskiego. Kapłanem, niezłomnym oddanym swym wiernym., obrońcą polskich wartości narodowych i chrześcijańskich

Urodził się we Lwowie 18 lutego 1864 roku we Lwowie w polskiej rodzinie inteligenckiej. Był synem Jana Twardowskiego i Katarzyna z domu Wysocka. Ukończył C. K. IV Gimnazjum we Lwowie. W 1882 roku po zdaniu egzamin dojrzałości wstąpił do lwowskiego seminarium duchownego, i rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Lwowskim. Po czterech latach 25 lipca 1886 przyjął święcenia kapłańskie, z rąk metropolity lwowskiego Seweryna Morawskiego. Następnie został wysłany do Rzymu, gdzie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, studiował prawo kanoniczne. Tu zaprzyjażniuł się z ks. Józefem Bilczewskim. Po obronie doktoratu, wrócił do Lwowa, gdzie objał stanowisko prefekta lwowskiego seminarium duchownego. Po kilu latach został kanclerzem lwowskiej kurii metropolitalnej. W 1902 roku objął funkcę proboszcza w Tarnopolu. Szybko został dziekanem i kanonikiem. Po 11 latach 14 września 1918 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji lwowskiej i biskupem tytularnym Telmissus. Z uwagi na obleżnie Lwowa przez Ukraińców sakrę biskupią przyjął trzy miesiące póżniej 12 stycznia 1919 roku. Zajmował się ubogimi, Był wiceprezesem Wydziału Centralnego Instytutu Ubogich we Lwowie, oraz rektora seminarium duchownego we Lwowie. Po śmierci arcybiskupa Józefa Bilczewskiego Stolica Apostolska 3 sierpnia 1923 otrzymał ze Stolicy Apostolskiej bullę nominacyjną, powołującą go na arcybiskupstwo lwowskie.

Arybiskp Bolesław Twardowski dał się poznać jako budowniczy koscioiłów. 16 listopada 1924 Uniwersytet Jana Kazimierza nadał mu tytuł doctora honoris causa. Był wielkim patriotą. Za jego kadencji wybudowano w latach 1931–1934 we Lwowie kościół Matki Boskiej Ostrobramskiej, jako wotum za utrzymanie Kresów Wschodnich przy macierzy. Propagował Akcję Katolicką. W 1931 roku powołał sekcję pomocy bezrobotnym Kresowego Biskupiego Komitetu Ratunkowego. W 1935 zabronił duchownym kandydowania w wyborach parlamentarnych. Po wybuchu wojny w grudnia 1939 został usunięty przez władze sowieckie ze swej rezydencji i zamieszkał w domu Księży Misjonarzy. Wrócił do swego pałacu po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej 16 lipca 1941 roku. Podczas okupacji stanął w obronie Polaków mordowanych przez Ukraińców na polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Zwracał się z tym niestety bezskutecznie do arcybiskupa lwowskiej metropolii greckokatolickiej Andrzeja Szeptyckiego.

Schorowany zmarł we Lwowie 22 listopada 1944 roku. Został pochowany w krypcie kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej, zaś serce umieszczono w ścianie chóru zakonnego klasztoru Karmelitanek we Lwowie. Po wojnie po sprofanowaniu przez Sowietów kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej spoczął w krypcie w podziemiach bazyliki metropolitalnej we Lwowie. Jego serce wraz z karmelitkami trafiło do Włocławka.

Fot: L. Wieleżyński, domena publiczna.