Ewangelia (J 2, 13-22)
Na południu Indii żył kiedyś król Mahaweli, słynący ze sprawiedliwości i dobroci. W jego królestwie nie było złodziei, drzwi nie zamykano na klucz, a każdy – nawet ptak czy zwierzę – mógł znaleźć u niego pomoc.
Pewnego dnia kraj napadli wrogowie i uwięzili króla. Raz w roku pozwalano mu ukazać się ludowi, lecz nie wolno mu było wypowiedzieć ani słowa. Mimo to poddani z radością czekali na jego przyjście.
Do dziś dzień Mahaweli jest obchodzony jako święto narodowe. Ludzie wciąż przygotowują się na spotkanie z królem, który choć od dawna milczy, pozostaje w ich sercach.
Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?”. Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?”. On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zatem zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.
Pośpiech życia i troska o sprawy materialne sprawiają, że czasem zamieniamy nasze serca w targowisko, na którym dla Boga zabrakło miejsca. Zapominamy o tym, co najważniejsze. Król Mahaweli nie potrzebował zamków w drzwiach, bo w jego królestwie panowały dobroć, uczciwość i wzajemne zaufanie. Jezus przypomina nam, że świątynią Boga jest nie tylko kościół, ale także nasze serce. Niekiedy przychodzi z biczem, aby wyrzucić z niego wszystko, co nie pozwala nam kochać: egoizm, chciwość i obojętność. Nie bójmy się tego oczyszczenia. Pozwólmy Jezusowi zrobić w naszym sercu miejsce dla miłości, bo tylko wtedy stanie się ono prawdziwym domem Boga.
Jezu, oczyść moje serce i uczyń je domem swojej miłości.
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Ewangelia (J 2, 13-22)
Jezus mówił o świątyni swego ciała
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie».
W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo».
Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»
On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.